İnziva

Kimsenin aramadığı bir inziva bu Kimsenin ağlamadığı bir matem Tutup İstanbul'u iki yakasından Birbirine çatsam Darağacı yapsam Asılsam Utanmadığım her acıda Bir başına sen olursun Ve sen sorulursun son soluğumdan Düşün ki Sonbahardan koparılan Dalsız Duldasız Kırık yapraklar gibiyim Üşüyen bir rüzgarım yollarında Bastığın her yere değip geçerim Düşün ki Kanayan gözlerim geçer gözlerinden Gidip gelip kapında durmuşluğum Uzun uzun susmuşluğum Unutulmuşluğum geçer Sana uzanan ellerim Her mevsim soğumuş olur O gün Birkaç damla yaş düşer dilindeki şiirlere Bir ömür telaş düşer Ve bir yabancı selam gibi Kimsesiz bir aşk geçer kederinden Ve belki bir gün Senin sevdiklerin de gider bu şehirden Sonra yarınların gider Sonra da inatların İşte o gün Kan olur zaman Sana bıraktığım anıların Bir tekini bile taşıyamazsın Ağlarsın