Sokak Sokak İstanbul

(Bütün küfürlerimi kuşanıp Sokak sokak geçmeliyim İstanbul'u) Belki bir yabancı saydınız beni Ama bilmediniz ki kimler vurdu yüreğimi Sayın ki bir vefasız sevgiliyim evinizde Bir beyhude serüven benimkisi Yoksa bir yalancı şiir mi deseydim Yok yok böyle olmuyor böyle olmayacak Bütün yaralarımı açıp Sokak sokak kanatmalıyım İstanbul'u Bu mavi ışıklara kim kıydı şimdi durup dururken Kim bilebildi ki seni bana şahit gösterebildi Ya ölmeliyim yollarda ya da bitmeli bu hasret Kalleşse dört yan ve ben mecnunsam bundan kime ne Kuşkular sabah akşam beterim oldu Hem hüznümden kanıyorsam size ne Bütün hafızamı silip Sokak sokak kodlamalıyım İstanbul'u Şimşekler geçti ellerimden kimseler görmedi Bilmedi koca şehrin falcıları bunu bilmedi Bir milattım ben kendi kendine zehirli Yurtsuz yuvasız kaldıysam kayıptan saymayın beni İşte bitti her şey içimdeki çocuk da öldü işte Bir anı sayın beni bir acı çoğaltıcı olsun adım Bütün sırlarımı döküp Sokak sokak ayıplamalıyım İstanbul'u Belki bir ödevdi savrumlarda yaşamak (ki öyle oldu) İntiharlar çoğaltıyordu her ayrılık belki bilinmiyordu Ama çoktan ürktü o kuşlar bir dahası artık zor Her şeyin bir sonu var çünkü her sonun bir de son sözü Ey sevgili her yaşamak biraz da yarım değil mi Sabrını sına ve hazır tut düşlerini Bütün ışıklarımı toplayıp Sokak sokak bulmaya geliyorum seni