Anne

Izdırap içinde oldum muzdarip Hiç kimse derdimi bilmiyor anne. Yetim kaldım, perişanım, hem garip Gözyaşımı kimse silmiyor anne. Kasvetli bulutlar üstüme çöker Gökyüzü ağlayıp yaşını döker Bu ıstırap hepten iflahım söker Talihim bir türlü gülmüyor anne. Kaç defa yıkılıp, düşsem de yere Olsa da her yanım hep yara bere İstemem olmasın tabipler çare Beklerim ecelim gelmiyor anne. Sensin bu gönlümün huzur limanı Şüphesi yok bunun, olmaz gümanı Belki yakın hakka vuslat zamanı Dilemezse yaprak solmuyor anne. Hancı gidip, han kalıyor yerinde Bıraktığı acılar çok derinde Hep böyle olmaz mı, her seferinde Gidişin dönüşü olmuyor anne...