Şeb-î Nîsân

Mahmûr, muzî, mâ-ı, derin bir şeb-i nîsân Olmuştu nücûmiyle miyâh-î dile rîzân Dallardan uçan ıtr-ı bahâr-î mütefekkir Dökmüştü o solgun şebe hulyâ, emel ü Şi’r. Sesler, gülüşür sâyede, sevdâ ile bî-hûş, Bâd anları eylerdi nevâzişle der-âğuş. Bir cism-i perestîdeyi kalb üstüne sarmak Hırsîyle başım sıtmalı, gözler kuru, parlak, Eller asabî, hıçkırarak sâhile indim, Karşımda deniz… Göklerin altında gezindim. Ey sen ki uzaktan mütebessim, heves-âmûz Olmuş şeb-i ömrümde nigâhın bana merkûz, Leyl işte, sükût işte… Yed-i sâhir[10]-i nîsân, Dökmüş suya ezhâr-ı ziyâ, dillere nîrân; Olmuş denizin rûhu semâlarda hem- âğuş, Bin bûseyi tanzîr ile encüm suya dolmuş; Eşcâr ü havâ gölgede sessiz sarışır, gel! Gel, yalnızım ey, beklenilen hüsn-i muhayyel! Ey çeşm-i siyah, ey dağınık zülf-i şeb-engîz, Ey leb ki eder âteşi her cinneti tecvîz, Ey sîne ki âlâmımı tenvîm edeceksin, Ey rûh-ı heves, rûh-ı ziyâ, rûh-ı mehâsin Gelsen ve bu hicrânı, bu âlâmı bitirsen, Sen anlayacaksın beni ey rûh-ı ziyâ sen! .. Kendimle bütün bunları tekrâr ediyordum, Doğmuştu kamer, şimdi uzaklardaki mağmûm Dağlardan açık ra’şeler elvâha dağılmış, Sarmış dil-i eşyâyı heves, bûsiş ü hâhiş. Hep çift idi karşımda: Kamer, encüm ü eşcâr, Bendim yalnız ordaki bî-hemser ü bîdâr; Durgun suya baktım ve dedim: Ah ölebilsem, Mâdâm ki yok ağlayacak mevtime kimsem! .. (Göl Saatleri, 1921)