Karlı Bir Ankara Gecesi

el ayak çekilmiş sokaklardan bütün gece kar yağıyor Ankara’nın kalbine tatil yağıyor öğrencilere, öğretmenlere ıssız parklar, çocuk bahçeleri şimdi kar altındadır rüzgarın soluğuyla şarkı söylüyor dallarda ışıklar bütün pencerelerde indirilmiş panjurlar kapanmış perdeler bu saatte bir ben ayaktayım kar altındayım kentimin ışıklı bulvarlarında sessizce yürüyorum düşlerin bahçesinde yitik cennetler arıyorum sarhoş bir hülyanın kollarında kar kokusunda yürüyorum sessizce Ulus’tan Kızılay’a Kızılay’dan 100.Yıl’a yolda sayfalar dolusu yazılmış, çizilmiş kalbim kalbimin karşısında hüzünlü ışıklarla öpüşüyor Hitit Heykeli selamlayıp geçiyorum kentimin talihsiz simgesini bir türlü ayrılamadım senden güzel kentim Ankara özgürlüğüm de sendedir, tutsaklığım da senin zindanlarında açıldı kalbime yara tüm acılara karşın yine de seviyorum seni Ankara bu gece bir ben ayaktayım bir benim nöbette saatlerdir inatla yürüyorum özgürlüğün koynunda mutluluk arıyorum sonunda evimin kapısındayım işte kentimin şafağı gözlerime saplanıyor yorgunluğun yüzünde ışıyor sabah "elveda" diyorum, tükettiğim geceye ve "merhaba" diyorum yeni güne yeni bilmeceye