Evcilik Oyunu

Senin içinde bir kız çocuğu var sevgilim Ve ben bu çocuğu İlk gözlerinde gördüm mutlu olduğun zaman... İki yandan toplanan Kestane siyahı saçlarıyla Göz kırpıp gülümsüyor, Fısıltıyla davet ediyordu beni oyunlarına. Utanarak, Çokca unutarak dizlerindeki yaraları... İncecik sesiyle sorduğu Baldan tatlı; "Benimle bir ömür evcilik oynar mısın?" sorusuna Olumsuz cevap vererek Küçük bir çocuğu kırmak olmazdı, Küçük bir çocuğu kırmak acımasızlıktı çünkü Ve gözyaşında boğmaktı onu Ağlayışına neden olacağını bilerek... Kabul ettim, Dahil oldum oyunlarına. Kalbim, En sevdiğin oyuncağın oldu sonra... Ne de güzel oynadın sen onunla; Hiç kırmayarak, Bozmayarak, Çizmeyerek hatta... Kimi zaman sarılarak, İçinde saklambaç oynarak çoğu zaman Ve başını yaslayıp dinleyerek gözlerini kapattığında... Seni mutlu görmekten daha güzel şeyler de varmış meğer, Seni mutlu edebildiğimi görmek... Kaynağı olmak dudaklarındaki kıvrılışların. Gözbebeklerini gıdıklayan bir bakış, İçine kelebekleri salan bir kafes olmak... Özgürlük senin içinde! Kelebek dolu kafesimin kapısını Sana doğru açmam Ve kıpırdayın, Uçuşun diye aşkla bağırmam da bundan O kelebeklere...