Darağacı

ve günlerden bir gün, bir sabah erken kuşluk vaktinde, bülbüller öterken kentin meydanında bir darağacı. sallanıyor boşlukta bir yabancı. geçiyor sabahın yolu alnından ve yalın ayakları bir gecede... (yeni yollarını mı düşünmede bu ayaklar? .. son durağına kadar ne uysal yürümüştür bu ayaklar!) esintili alanda üç beş adam; uykusuz yüzleri donuk birer cam, bakadurmuşlar öyle... ve garibi, hepsi ayrı ayrı asılmış gibi. ben de aralarında üç beş adam; uzatsam elimi, alnını tutsam, ?uyan, kardeşim! desem, bu uykudan?, yüzünü kapardı hemen, korkudan. çekilirken gece batıya doğru, konmuş da bir çatıya karga ruhu söylenip duruyordu:gün doğmada ben miyim bu? ben mi, bu baş bu eller..