Gökliman

ne vakit yüzükoyun uzansam kuma saat daima onikiyi vuruyor imam-hatip gözleriyle bir kadın yüreğini kaybetmiş beni arıyor yatsam diyorum seninle yatsam güneş van gogh gibi kuduruyor seni hiç yaşamadım belki de bunun için güneşi elimle kapatıyorum yalnızlığın çöktüğü işte bu saatlerde senden habersiz koynuna girip seninle yatıyorum kuşlarla balıkların öpüştüğü bir yerde geceyi durmadan kanatıyorum sevişmek diyoruz hep oysa bu tükenmektir can çekişmesi gibi bir şey limanda gemilerin ve her gün biraz daha alkolle yıkanarak o hiç bizim olmayan denizsiz denizlerde köhneyip çürüyorum mutsuz değilim artık ama mutluluk nerde sigaramı göğsünde söndürüyorum