Sayfada Gördümdü Kendimi

Hızla tenhalaştı akşamlar, kahkahalar da azaldı sofrada: işitiliyor, dinmedi yıllardır ilerleyen bataklığın sesi Daha dün alınmıştı tozu bilgisayarın oysa gördüğüm ekran simsiyah, okunmuyor klavyenin harfleri de, her tuş önümde bir uçurum. Harflerden, sözcüklerden medet umudum bunca yıl Kerterizlerim altın ve gümüş kakmalı pusulalarım. Sandım ki seçersem doğru harfi açılacak Süleyman'ın kuşlar dili, sandım ki doğru sözcüğü bulursam aydınlanacak içinde yittiğim kristal labirentteki güzergah. Var mıydı tutacağım bir yön, Bulacağım doğru ve düz bir yol? Bilemedim. Geliyor ve gidiyor insan. Aşk mektuplarını yazardım arkadaşlarımın, Zümrüts .......... ..........