Virginia Wolf

Üşümesinden belli içimin: bitiyor yaz. Ufuk kör bir gözün ardı kadar boş. Geçiyor son kuş sürüleri mumların titrediği bir katedralde dinlediğim orgun sönüp giden yankısı gibi dinli- yorum kanatlarının sesini Ey üzünç diyorum: Yaşamımın toplamı, koyakların ıssızlığından damıtılmış bana kalan tek bilgelik. Üzünç: kolsuz bir askerin sakallı yüzü yansıyıp vitrinin camında ‘kendini öldür’ diye iç geçirince; tezgahda sızıp kalınca çocukluğunu ele veren göçebe yüreğin sözü, kucaklanmayınca artık sevgili beden ve gözyaşlarında parlayınca terkedilmiş baba ocağı Dupduru gözlerle baktın bana ey yitik çocuk: derede seyrederken kendimi ve öptün, ülkeler vadeden bir öpüşle Bu işte üzünç, bu işte onulmazlık. Yaz bitiyor: gece iniltisini emziriyor büzülüp toprağa doğru çekilen ağaçların, zaten yaralı belleğime daha bu sabah bir uçurum kıyısıymış gibi dalıp gitmiştim saksının çatlağına,bahçede yürürkende ayaklarım yapraklara gömülü, bir kez daha Rhoda’nın sesiydi: “Ah yaşam, n .......... ..........