Yapı

beş metre ötemdeki yapıya bakıyorum; kaç tnt'lik imgelemi vardı acaba şirket mimarlarının, berhava edildi kokular, renkler. koruluğun kaçışan hayalleri. yüzlerce fısıltı: yani sır veriş ve yalvarış gülümseyiş ve öpüş. öfkeler de vardı elbet. aldatıldık, terk edildik unutulduk da şöyle ya da böyle. anımsandık ve kutsandık yıllar önceydi. denize inerken çamların ve çınarların sesini dinleye dinleye. duvarın dibinden fısıldadı berduşun biri elinde bir şişe kırmızı marmara: "kuşlar kalmayacak ve tanklar geçecek ben öleceğim üç bahara kalmadan bu ağaçların kökünde ve kurtulacağım selam durmaktan."