Bir Coğrafyanın Tetik Boşluğunda

1/ HECELERKEN ÖMRÜMÜ Ömrümün hangi hecesine baksam Uzadıkça uzayan bozkır yalnızlığı Ve duman rengi kasabalar ki sen Okunaksız mektuplar da diyebilirsin Sesini yitirmiş bu gergin coğrafyaya Sözlerin eksilip eskidiği bu gri atlas Karanlık bir vadiye akıyor, bütün Işıkları söndürülürken belleğimin Ve sen kurtarabilirsin beni ancak Unutmanın bu vahşi saldırısından Alnımı okşa dağıt alışkanlığımı Belki sümbül serinliği olur yeniden Çocukluğumun elinden tutan masalcımdın benim, göğsüne yaslanıp gecelerce dinlediğim Dinlediğim ve kederini nehrin Kızıl kahve toprağına benzettiğim Bana öyle geldi ki her çiçek Ve her kuş su içmek istiyor Sesinin gözesinden bu bahar Bense bir çiy damlasıyım Dudaklarının ışkın kokusunda Ellerin diyorum, Berçelan Yaylası Yahut Munzur tedirginliği şimdi Esirgedik kendimizi mutluluğun Sığ sularından ki aslında uzun Bir öyküye benziyor en kısa ömür Kayıp yıllarımızın uçurumundaysa Ay doğardı ve biz susardık seninle Susardık, Munzur anlatırdı aşiret Töresinden dağ geleneği yarattığını Sonra arkadaşlarımız gelir konuk Olmazlardı ayrılıklara ki ay o vakit Bir göçebe çadırıydı Sümbül Dağı’nda Zap Suyu ise telkari bir kemer olup Sarılırdı Kürt kızlarının beline Kalbim dedim sonra, aşk da Bozkırdaki yangınlar misali Yeşerse de arsız otlar yeniden Ne dağların eflatun ufku ne de Kırlangıçların esmerliği görülür Ki her ömrün ezberindedir Bu hecenin bütün harfleri Eprimiş anılar kalıyor geride Bir de ceylanların ürkek Sıçrayışları tetik boşluğunda Ve unutuluyor işte bu kadar Çok sevilmişse sevilenin adı