Segâh-nihavend-nevâ

isimsiz bir coğrafyanın terkedilmiş ülkesinde neva makamında çalarken sazlar kaldırımlar yankılanıyordu ayak izlerimde... yazık! eskilerden kalma bir ağustostur gelen... eşi benzeri olmayan bir bestede segâhın nihavende döndüğü yerde sular kararıyor, mahşeri bir ayaz düşüyordu içime... kızılı tükenmiş bir akşamın teğet geçtiği viran şehrimin sokaklarında iç çekişler yankılanıyordu her dem taze kanadıkça gözlerim gün kararır ansızın. bir el uzanır da geceme ayazı çözülmüş kirpiklerimin dönemeçlerinden gözpınarlarıma iner perde perde... gövdesi kararmış ak yüreğime hüznün gölgesi düşmüş desem de inanma! kahrın bebesini belerim mor salkımlı bir evin dalları kurumuş bahçesinde... dağınık hecelerinin süfli kelimelerinden suntursuz cümleleri toplarken esefle öfkeyle kırılsa da kalemler bu son sitemdi bitişine! bil ki ne iftira ne de küfür yakışmazdı dilime sana hoş geldiğince!