Sessizliğin Yorgun Yüzü

Dingin sularındasın acının ve Servilerin kuşluk serinliğinde Usulca okşanan esmer güz Yapraklarında oynuyor giz Çeviriyor acının aynasını kendine Ne kalmışsa sevgiden geriye neyi bırakmışsa isteyerek Perdelerin kıvrımında örümcek gibi geziniyor şimdi Dokuyor sessizliğin güz iklimini çok uzak ve çok beklenen Bir şey var gibi Doluyor akşamlarına birden Batırıyor canına sivri dişlerini Az değil sessizliğin öğrettiği Az değil öğrettiği usta sessizliğin Çirkin bir yontu gibi duruyor orada Pelteleşiyor o hayın gülüş Gözçukurlarında Damıtıyor üzüncü akşamlarına Hüznün kekre cemresi düşünce şiire Sızlatıyor yüreğini gündönümleri Ve yorgun dönüşler bıkkın serüvenlerden hiç kaldırmıyor içi artık o hüzünleri Bir hırsız gibi dönüyor kente