Güneşe Çıkalım Seninle

Hangi rüzgârlar düşürdü kanatlarından seni Dingin gözlerinde yılların sisi var Baharından koparılmış çiçekler gibisin Sonbaharın solgun ellerinde. Gülüşlerini tutsak etme ne olur Yüreğindeki sevgileri incitirsin Gönlünde kış uykularının tembelliği Ruhunda kanayan sevdaların dalgaları Semalarında özgür uçurtmaların yalnızlığı Issız adalarda beklersin Yelkenleri yırtık bir gemiydin Dalgaların savurduğu Seni buzuldağlarına çarparken buldum Titanic faciası gibi Açıldığın okyanuslarda. Güneş her sabah yeniden doğar gözlerine Gözlerini ışığıyla yıkamayı unutma Ellerinde bir tutam çiçekle bekliyor aşk Kış günlerinle çekişirken baharın Ufuklarda bekletme ışıkları Aşk bir gecede siler karanlıkları Mehtabın aydınlattığı yüreklerde Senin acıların boşluğa düşmüş fırtınalar gibi Yalnızlık taşınır yılkı atıyla bozkırlarda Gölgeler dost edinir sessizliği Düştüğü duvarlarda... Sen sevgi bekliyorsun sağır kuyulardan Gel ikiye katlayalım sevgimizi Bir çiçeğin kökündeki su gibi, Kaktüsler dikelim çöllerimize kurumadan Ben sana sevgi getirmedim uzaklardan Sevginin özsuyu gönlünün mahzeninde Tut ellerimden güneşe çıkalım seninle Gülerek dönelim geriye karanlıklardan...