Özlem Sancıları

sessizliğine dokundum lal oldu parmaklarım kömür karası bir iz kaldı gözlerimde avuçlarımda sarardı karanfil bir seni sayıklarım yanarım karanfilin sararmış hallerine anlatamaz parmaklarım ulaşamaz ellerine gölgesinde uyuklarım bir de beni... yürümez ilenmiş ayaklarım... sen, kavrulmuş telvesinde tatlandığım avuçlarımdan kana kana içtiğim iksir sen, bir ünlemesinde kanatlandığım içimde hapsettiğim o en büyük sır indikçe derinlerine telve gözlerinin her kerresinde bir kez daha umutlandığım sen ankam, humam, turnam, sen turacım... bir yandan tutunurum vuslat kanatlarımdan bir yandan bunlanırım; korkutur acım kaf dağı masallarını beklerim safkan atlarımdan... sessizliğine dokundum ey karanfil kokulu nefesinedir özlemim camdan süzülüp gelen hüznünedir kuşkularım karabasan, bulanıktır düşlerim yoksa bu ölümcül susku kıyamet mi nedir? .. yürümez ilenmiş ayaklarım... kömene ateş düşer, vurgun bozar demimi bir yanımda kar/boran, bir yanımda kor/ateş iste, sana adayayım bakiye her demimi kim bilir... insafa gelir, kendini yakar ateş diner kar/boran... ...ve telve gözlerine şavkır dolunay aklarım belki de göğsünde ilk kez mütebessim uyuklarım...