Bozlak

Eski çağlardan kalma bir acının yüzü Kerpiç duvara yaslanmış oturur öylece Irmak ırmak derin çizgileriyle ağlar yalnızlık Uzun yola gönderilmiş oğulların kederi gözlerde büyür Haber getirmez göçmen kuşlar çiçek açınca ağaçlar Yakup'un çilesini artırır ancak Yusuf'un hasreti Haneler gurbet ocağına döndü kapılar kapandı bir bir Uğursuz baykuşlar tünedi viran oldu yuvalar Hüzünler dolaştı sokaklarında boynu bükük ağıtlarla Ufuklar yasta umutlar tükeniyor günle beraber Yüreğe düşüyor yüksekten ve derinden göğün buğusu Yorgun bakıyor hayata ikindi güneşi dertler içinde Bir gönül sızısıdır hatırası yitik aşiretin Yaylalarda izi kalmamış oğulların ses yok seda yok Bu fetrete bakıp maveradan yasını tutuyor mezar taşları