Hayat

Karabasanın ucunda kara toprağa saplanan Alınteriyle damla damla sulanmış Bir tutam göğeridir hayat Sessiz ve sakin yaşanan Sonra fukara sofralarda Yarı aç yarı yarı tok Şükürle açılan ellerdir Allah'a Tevekkülle hamd arasında Kendini sürekli tekrar eder hayat Hayat mor koyunun göğsündedir Dağların serin mevsimindedir Çiğdem ve kekiğin kokusunda hayat Koklanır her tepenin koyağında Bir kaval nağmesidir hüzünle kuşatılmış yüreğe Gelir bir matem gibi oturur Sonra rüzgarın dolaştırdığı bir bozlak olur Tutuşturur karanlığının ortasında acıyla Bir sevda masalını usulca Kendini sürekli tekrar eder hayat Dağların söylediği bir şey var insanlara Kavruk ovalarda cılız ekinlerin de Üstlerinden geçerken rüzgarın fısıldadığı Bir şey var insanlara söylenen Ulu çınarların da derinden anlattığı bir şey var