Hazan Vuslata Vurur

Gamzendeki gülüş güllerde doğar Bahar seninle gelir bu topraklara Itır alır çiçekler nohut beyazı sinenden Hasretini büyütür bir vuslatın ümidi Sen güzelliğinde cömertsin yoksullara Bilirim kapından eli boş dönen yoktur Işığına konan pervaneler gibi Geldim yalazında yandım ateşinin Nerden çıktı bu ayrılık birden Denizler niye dalgalandı geceleyin Kuşlar neden düştü tüneklerden Ay doğmuyor kaç gündür gökyüzünde Sen giderken yüreğimi ezdiler Canım örsle çekiç arasındaydı sen duymadın Çaresizliğim sensizliğin hüsranındaydı Ve güvercinler de yalnızlığa boyun eğmişti Yasak bir buse koymadan alnına Unutulmuş bir sevda mı olacak hikâyemiz Hüzzam bir terkedilmişliğin feryadıdır bu Bin yıl yaşayacak dillerde gönüllerde