Yürük Semai

Günün bittiği yerde kurulur çadır Mezar ömrün bittiği yerde kazılır Bir ulu dağ başında veya eteğinde garip Hayat bir yoldur üzerinde taşır göçünü Sarıdan yeşile ölümden hayata Düşünce toprağa cemre ümitlerle başlar doğuş Sadece sevgidir büyüyen ve ellerde hissedilen Eksilip çoğalmak boşalıp dolmak Bu bir sır değildir semanın altındakiler için Türküsüne yayla ayazı vurmuş canevinde Sonra düşler sessizliğinde süzülmüş kederler Mehtap sunmuş gümüş bir tepside tesellisini Uzak diyarlara götürmüş kuşlar sevdalı türküleri Yürekler ağlamış yaşlar yerine acısı yürümüş kara toprağa Niçin feryadı hüsrandadır bozkırın niçin Dedenin kepeneğine bürünmüş torun sıcacık Elindeki kaval miras kalmış mor kuyunun kuzusu ile Bir de bu göç başlarda esen bozlak gibi Asırların efkarını toplamış şu zorlu yokuşlarda Göğün altında ve yerin üstünde Söylemiş bilgeler en hikmetli sözlerini Gökyüzü yorgan yeryüzü döşek Göç dursa hayat biter yıldızlar söner Suyu tükenir denizlerin ve ırmakların Burada yeniden dirilişin adı bahardır Her yağmur damlasında saklıdır rahmet ve bereket Güzellikleri paylaşılsın diye nevruzun çiçekleri gülümser Rayihalar yayılır yeniden bağlanır hayatı insan Alaca yamaçları sarınca sürü ve yılkı Bin müjde bağışlar doruğunda dağlar cömertçe Unutulur bütün dertler çekilmiş ve çekilecek Doru kısrak yanında al taylar sevinçler verir Şükrünü yüklenip akşamın yeli dolaştırır ufku Dilekler çağırır yeni zamanı yeni hasreti