Gitti...

Yine gözleri değmişti gözlerime Ama bu kez başka, bu kez soğuk... Bu kez; gözlerimin ellerinden tutup Ormanlar kuytusundaki bir pınar başına İlân-ı aşk etmeye değil... Bu kez mahzundu, bu kez donuk... Bu kez ağlamaklı, bu kez nemliydi... Bakmaya doyamadığım yüzü solgun O kiraz dudakları titremedeydi. Canım uğruna feda iken Dudağından çıkan tek bir sözünün; O, o gözleriyle "el-veda!" dedi... Buz kesmiş bir puta çevirdi beni Gözlerime bir daha bakamadan Sırtını dönüp, kaçarcasına gidişi... Hiçbir kervanın uğramadığı Viran bir han etti gönlümü Bu sevdanın bitişi... Dayan gönlüm, kabul et; gitti! Geride, seni böyle çaresiz Seni böyle boş, böyle kimsesiz; Geride yarım kalmış hayâller, Raydan çıkan bir tren gibi Dağılmış umutlar bırakarak; Geride berduş bir adamı Uykusuz geçen kara gecelere, Tatsız-tuzsuz, yalnız günlere, Kimsenin adını bile bilmediği Terk edilmiş, bomboş şehirlere, Meçhullere savurarak; gitti! Biliyorum, ey gönlümün tek yâri! Ne güneş doğar gayrı dünyama, Ne de mutluluk denen o tatlı O küçük çocuk uğrar, sokağıma. Ne düşün, ne hayâlin merhem olur Bu çaresiz, bu derûnî yarama. Biliyorum, bu amansız ayrılık Kızgın bir kor olup yakar durur, Ve ben hayâlinle yaşarım her lahza...