Ahmet Yanıt

Artık her şey beyhûde... Zaten, zoraki gülmelerle hep avuntularımız. Bir tekerrürden ibaret değil mi, söyle, Şu perîşan hayata kattıklarımız...…

Bilirim, Usulca kaldırıp başını yerden, "Buraya kadar!" deyip, gideceksin. Gözümden süzülen yaslı yaşları…

Kararım kesindi bu kez; Bu kez kesin gitmeliydim... Bir elimde bavulum, Diğerinde harcanmış umutlar,…

Yine gözleri değmişti gözlerime Ama bu kez başka, bu kez soğuk... Bu kez; gözlerimin ellerinden tutup Ormanlar kuytusundaki bir pınar başına…

Hadi git! Hadi durma! Bir hançer de sen vur sırtıma!…

Akşamları bir efkâr çöker odama, Yalnızlığa türküler tuttururum ben. Şem’in o mağrur, hazîn kıvılcımında Ebedî bir sevdâya tutuşurum ben.…

Kimsesiz çocuklar gibi mahçup bakıyor, Dilin söylemese de, anlatıyor gözlerin... Nefesine ciğerlerin bir mahpus oluyor, Sus, konuşma; firâr var aklında, bilirim!…

İnce bir sızı var benliğimin ücralarında Söylesene yâr! Nasıl unutsun bu gönül seni? Senin yaktığın ateş dolaşır hücrelerimde Söylesene yâr! Nasıl unutsun bu gönül seni?…

İlkin gözlerin battı gönlüme, Sonra uçsuz bucaksız bir yangın başladı Yürek şehrimin orta yerinde. Önce geceler uzadı, sabahlar olmadı;…

Artık daha sık iniyorum Üsküdar'a Sensizliğe daha çok ağlıyorum. Şarkılara kulak versem şöyle bir ara, Nağmelerde bile sana rastlıyorum.…

Hüzne yakılmış bir gazel olan Şu kısa ömrümün, "Mısra-i bercestesi"sin sen...

Bir diyâr-ı efkârdayım ey yâr, Sensizliğin koynunu mesken addetmişim. Şimdi âfâkımda yalnız sisler var, Bir meçhûlde yollarımı kaybetmişim...…

Kaderim mi benim, hep hasret çekmek? Yine gurbet bana can-diyâr oldu. Sensizliğin acısı bilmiyor ki dinmek, Aklım-fikrim benden hep firâr oldu.…

Hani her şeyden vazgeçersin Hani küsersin hayata. Sürekli kaçar, çekilirsin Bir dostmuş gibi, karanlığa.…

İyi oku... Uğruna ömürler adanmış Deli bir sevdanın akşamında, Yerlere vurduğun bir yüreğin…