Ah Cenna!

I. Sevdanı sular gibi döktüm ağzıma. Keşfe çıktım ilk defa dudaklarımı. Bir yanım yıkıldı sahraya karşı. Parmaklarım çığırmada şafak üzeri Bileğine yaktığı tuzlu ve anadan doğma ağıtlarını. Ah cenna! Ağzın pamuklu ördek sarısı Üzerin yeşil tülbent Bilirsin. Ya da bilir misin bilemem? Vurgunluğumu yokluğunun çokluğuna. II. Ellerim sensiz devşiriyor Ördek ağzı sarısını bereketli mehtaptan. Kapaklanıyorum ışıkların ayakucuna. Saçlarımı parlatıyor sahipsiz ateş. Yanıyor yokluğuna tutsak yüreğim. Sanki güneş beni değil. Kendini ısıtıyor kanımla. Ah cenna! Çekme ahını bensizliğin - Ki çekiyorsan ki- Yetiş. ölmüşüm sanki... III. Gözyaşına binen savaşçı gibi Islattın çölümün nehirlerini cenna. Tepsi tepsi sunduğun acı Açmada inadına nedendir? İştahımı kapatması lâzımken. Ah cenna! Nedir döşümü sarmalayan bu kararsız ben? Ve nedendir? Her Cenna deyişimde Ağzımdan çıkan sarmalayan korkun Ah cenna, cenna!.. Okun vızıldaşır kulağımın dibinde. IV. Neden bulamam kafiyesini adının? Neden yadigârım olmaz? Bir güzel uyak sana. Ah cenna! Yeter kollama kendini benden -Ki kolluyorsan ki- Bırak, uğraşma. Ölmüşüm say ki...