Bir Gamlı Çobanın Öyküsü

1/… Ak düştü dağların yeşil saçına Oturdu salt gamlı çoban Umudunu gömdüğü kabrin kıyıcığına İnce ve eğri izli tekerlekler geçti yanından Hüzünlü çizgiler çizerek arkalarına Acıyla koyun koyuna yatan ceylanlar Vurgun ezgiler kuzuladı Dağların sırlı koyaklarına Gördü Gözleri erdi sonbahara Kavalından ağladı salt gamlı çoban Döllendi şiirin şırlayan olukları Fitili sevinç olan fenerler söndü 2/… Kına yaktı dağlar yeşil saçına Yaylalar utançla gölgelendi Ne ıslık çaldı ilkbahar Ne de sonbahar silkti çıkınını yavaşça Dayayıp gamlı çoban sırtını Feleksiz damlalara… Yağmurları dinledi şiir Gamlı çoban bıyığından terledi Üfleyip bir uçtan uca Damağı zehirden acı kavalı Derdi Memleket sofralarından hüznünü Ve parmak uçlarından ağladı gamlı çoban