Çıkmadın Cama

1/a... Son perdede çekildi ışığın gözlerine Şehrin ışıklı pencerelerine is düştü Çıkmadın cama belma… Ama verilmiş sözün vardı hani Yani umuda sarılı kavlimiz İkimiz Saatler on ikiyi vurunca Tedirgin metropol uyuyunca yani Yorgun yürekleri dindirecektik Vurup başımızı kara dağlara Çıplak taylara çıplak binecektik, 2/a... Son bulut da geçti usulca ve saklanarak Karanlıklar prensi ayın önü puslandı Oysa sen çıkmadın cama Ama belma… Ahdımız vardı hani. Yani… Sarınıp türküleri zemheri soğuğunda Sularda taş sektirecektik Uzanıp düşlerin dingin yataklarına Vurgun yemiş kalpleri dindirecektik Vurup başımızı uzak illere Kısraklara çıplak binecektik, 3/a... Son sarhoş da ödedi hesabı gönülsüzce Apostol'un köhre barında söndü fener Sense çıkmadın cama… Ama belma… Ucu yanık mektubumuzun sonunda Verilmiş sözümüz vardı hani Yabani tarlalara. Evcil sevdamızı ekecektik Kaçacaktık ufukların ardına Küheylanlara çıplak binecektik, 4/b... Son bekçi de üfledi düdüğünü Tükürüp alkol kokan kaldırımlara Sense belma… Çıkmadın cama… Ama. Kuytulanıp o son istasyona İstim kokulu şarap doldurmuş Ve tokuşturmuştuk düşlerimizi Gülüşlerimizi alıp alıp hazine sandığından Takvimlere ekmiştik şubatın soğuğunda Kesip bileklerimizi isyanla Ya da belma… Raylara uzanıp usulca… Verilmiş sözümüz vardı hani Ya da cesur kavlimiz İkimiz Saatler on ikiyi vurunca Birlikte ölecektik...