Demircemmi

A/... Sahici adı her ne ise unuttum demircemmi derdik biz ona. kalın ve kıllı bilekleriydi çocuksu gözbebeklerimize ısmarlanan. her daim açık göğsünden ilkbaharleyin fışkıran neydi? çimen mi? çiçek mi? yoksa gözlerimize batan diken miydi? omzu öyle geniş sayın ki bir ucu mağrip'te diğer ucu maşrıp'ta. sanki bizim demircemmi masallardan fırlayan bir devdi. demircemmi derdi çocuklar ona o hepimizi severdi... B/... Demircemmi derdi körükler ona. kıvılcımlar ekerdi karanlık geceye karşı gündüz çiçek çiçek açılsın diye. hayalleri pembe şerare balyozu som demirdendi. ipek ipek burulurdu elinde her şey. daldırınca ham demiri ateşe ne ateş kalırdı, ne demir. hey gidi hey!.. onun dövdüğü sadece ömürdendi. sahici adını unuttum ama dünyası demircemminin kor ateş ve marsık kömürdendi... C/... Sahici adı neydi bilmem ama dükkânı dumana keserdi günboyu. körüğü nefes nefese. elinde kocaman bir çekiçle durmadan dan, dan, dan!.. daha güneş doğmadan başlardı onda canlılık. Delikanlılık ise babadan kalıktı. yüreği tenhaydı demircemminin amma dükkanı kalabalıktı... sahici adı her ne ise unuttum demircemmi derdi müşteriler ona tüm derdi bir parça dünyalıktı... Ç/... Demircemmi derdi çekiçler ona. onun el emeğiydi havalinin tekmil demir aksamı. saban demirini o burunlardı. Boyutlara geçit veren menteşeler onundu. Çekiç, kerpeten, keser... ister kazma olsun istenen ister balta ve nacak hatta kap-kacak... dedik ya bilcümle metal eşya yeniden şekle girerdi. demircemmi ne eder, ederdi. onun usta ellerinde herbir şey yenilenirdi... D/... Sahici adı her ne ise unuttum bütün dünya demircemmi derdi ona. yana yana ve bütün ömrünce cehennemi bir ocağın başındaydı. demircemmi öldüğünde asırlık bir çınarla emsal yani yüz yaşındaydı. ateşlerle yana yana yaşadı yattı metallerle yanyana çünkü mezarı onun şehrin alt ucundaki hurdalıktaydı.