Havseme

1/... Sahici adı her ne ise unuttum, havseme derdik biz ona. Havseme bir öksüzdü çocukluğunda. belikleri aylarca çatılıydı. keten gömleği tekti belindeki " bıldırdankalma etekti... gözlerinin gök-alası bulutlara yansırdı. alabora olurdu mavnalar düşlerinde. Sevenleri yitik martılar konardı hüzünlü kirpiklerinin en uzununa. daha havseme olmadığı yıllarda ak düştü kumral saçlarına ve garibimin turkuvaz umuduna... 2/... Sahici adı her ne ise… Havseme yaşlı bir ağaya gelin gitti. bitti yeşil rüyaları, pembe hayalleri evrildi bir akşam üstünün hüzünlü külrengine. bir oğlan doğurdu. sonra bir bir daha... sabahını dürüp ömrünün ikindide başladı kalanına. ve kahırlı bir akşamın alacası düştü yaşlı ve yaslı döşeğine. Menencitten saldı erini dönülmez yola. Darı dünyada yapayalnız kaldı. Yeni hayaller ördü havseme çaresiz Küçük ve çalkanan yeni marmara'sına daldı...