Parantez Mahkumu

- Hasan'a - I. Bir parantez içinde ruhum. Ben bu idim. Ben buyum… Geçmişten kalan lifli hatıralar buruk… Ellemiştim zamanı yorgun elimle. Kan fideliği verimli dudaklarım ve cana damlayan titrek bir mum. Kan kokan ellerime mahkumum. Bir parantez içinde ruhum hapiste Arkam akşam. Önüm sıra sekiyor gölgem. Uzak rüzgârların hızıyla akan Anılarım yitiriyor hafızasını. Yerinde sade, tek damlacık kan Haykırıyor ardımdan derin bir ağız: Hasan... Hasan!.. II. Sensiz girişim geceye. Say ki cephede bozgun. Kılıcım kırık uzak bir Dandanakan'da. Kargıların ucunda bir damlacık can Ağlıyor keskin kenarlı vefakar kayalık: Hasan... Hasan!.. II.a Yanıyor keyfim. Kaçıyor uykum. Saçlarım özgürlük üfürüyor. Bir parantez içinde ruhum. Sen gayri kendi mahpusuna yan Hasan... Hasan!.. III. Bir parantez içinde ruhum Cereyanlar tarifeli. Pınarlar nöbetleşe akıyor. Bereketli zamanımı çalan hırsızlar Cephelere dökülen feryadıma bakıyor. Hasan'ım ağlıyor ayakucumda Gözleri inci tarlası gibi… Toprak nisanın kıblesini soyunup Ateşler doğruyor damarlarımda. Kargım kırık. Hayal meyal bir Dandanakan'da Tutsak oluyor aşka Dağlara üzengilik gibi bakan Yasa durmuş karanlık. Ağlıyor hıçkırarak: Hasan...Hasan!..