Tevgenişte

A/... Sahici adı her ne ise unuttum Tevgenişte derdik biz ona. Kaderi gibi, yanık vemısır koçanı gibi yüzü Rengini yitirmiş kasketinin altında Kahverengi bir fotoğraf gibi dururdu. Öylesine eski, soluk ve sakin Öylesine razı ve teslim alınyazısına... Ne oğluna, kızına ne de karısına " Hötbile demedi. Ha vardı gölge misali, ha da yoktu Bu kalabalık dünyada. Sayın ki yeşillenerek yaşamadı. Bir göründü, kayboldu Kısacık, ıssız ve soluk bir rüyada... B/... Tevgenişte derdik biz ona. Anasının göğsüne yatan bebe misali dayardı tekelden dolanan cıgarasını Her daim çatlak dudaklarına. Arada bir de çamurdan evcikler yapardı. Galiba çamura yüreğini katardı. Uzak bir diyara aitti ceddi. O gözleri tarihin doksan üçüne çekik Ve yapayalnız bir tatardı. Atardı abasını Zavallı ve yapayalnız tevgenişte Issız ve ıtır kokusuz bir odada Rüyalarında bile tek başına yatardı. Tevgenişte derdi geceler bile ona Bir tutam şekerine iki tutam tuz katardı. C/... Tevgenişte derdik biz ona. Tek başına bu darıdünyada Özlem ile arkadaş hasret ile ahbaptı. Tarlaların bulanık bereketini kavrardı Günboyu, nasırlı ve yanık elleriyle. Soyunur akşamları gurbet ile yatardı. Tevgenişte derdik biz ona İçine akıttığı acısına pekmez katardı... Tevgenişte derdi sokaklar ona O yapayalnız bir tatardı. Ç/... Tevgenişte derdik biz ona Eylemedi onu felek Sonu iyi gelen kullardan. Oğullardan gün görmedi. Kızlarından hakeza... Gülmüşse bazen. Eskaza Hemen af dilerdi kaderden Ve gözlerine sinmiş yaşlı ve yerli kederden. Tevgenişte derdik biz ona. Kırıldı kaderinin ucu bir güz günü. Düğünü gibi sükûnetle yani usulca. Ne el sallandı ardından, ne mendil Ne de döktü tek damla gözyaşı Ne sulbû ne de bir arkadaşı... Sahici adı her ne ise unuttum Dağlar gibi dumanlıydı O yalnız ve solgun tatarın başı...