Yorgunum

Halimizin gecesi yorgun ve bitkin Soğuk sabahımızın ayazı celali andırırken Son gülüşümüzdeki şevhete dönen o kin Hayatımızın rutinliğini artıran hayallerimizi anarken Ben yorgunum ruhum da o halde ve sensiz Acıktığım o dostluklarını arıyor gönlüm Ruh halimde kavak yelleri esen o kalbim Yüregimdeki tekecik olan orada solan gülüm Haykıran ve yorgun ayaklarımın ardındaki mekanım Ben yorgunum ruhum da o halde ve sensiz Yaşamımın tekedüzenliğini bulduğu o sonbahar Taneler çığ olmuş geliyor üzerime doğru kar Soğuk nefeslerini duyduğum yükseklerdeki dağ Uzaklarda Rabbine dua eden oradaki bir sağ w Ve benim hayatımın mubağalalı ve karışık örülmüş bir ağ Ben yorgunum ruhum da o halde ve sensiz