شمارهٔ ۱۰۵

چو من عادت چنین دارم که غم را شادی انگارم به بیماری چنان کآمد تو هم می دار تیمارم به درد تازه هر ساعت مرا مشغول خود می کن از این بیکار کم داری دمی بیکار مگذارم به یک غم ابلهی باشد که از عشق تو بگریزم چو یک غم بخشدم حالی غم دیگر طمع دارم مرا گویی مراد خویشتن را می شناسی هی شناسم یار بد مهری و دانی عاشق زارم ز رخسارت گلی بر من گرامی تر ز صد جان است چو این معنی همی دانی مکن خوارم منه خارم به مستی بوسه ای دوش از لبت بربوده ام اکنون همین معنی به هشیاری همی خواهم نمی یارم ز خطم پای بندی کن که چون زلف تو در تابم ز لعلت شربتم فرما که چون جزع تو بیمارم اثیر خویشتن می خوان مرا تا لاجرم در شعر عراقین و خراسان می شود اقطاع بازارم