شمارهٔ ۱۱۳

همه عارض تو بینم چو نظر بر آب دارم همه چهره ی تو بوسم چو به کف شراب دارم به دعا لب تو خواهم پس از آن چو اشک ریزم رخ خویشتن به رنگ لب تو خضاب دارم تو نقاب رسته ی در ز عقیق ناب داری من خسته دل در اشکی ز عقیق ناب دارم به دو زلف باز چنگل چه نکو بطم گرفتی چو ز اشک دیده دیدی که وطن در آب دارم همگان ز آتش تو شده اند کرم و روشن من تنگ روزی از وی نه تبش نه تاب دارم نه به دیدنی مجرد دل و دین نهاده باشم نه تو و نه منت تو مه و آفتاب دارم به نقاب در نشستی که نهان و مه ببینی من از آن نهان خود را ز تو در نقاب دارم چو عذاب تو عتاب است و جفای تو جدایی دل از این جفا ندارم سر آن عذاب دارم ز سر فسوس گفتی که اثیر هیچ داری اگرم به جان امانی بدهی جواب دارم ز تحمل که باشد ز تو کهنه عاشقان را گله نیست یار بد عهد دلی خراب دارم