شمارهٔ ۲۲

با دل بد عهد تو گل به سر دامن است گنبد نیلوفری در یک پیراهن است یک نفس آخر بدار گر نه چو چرخ بلند گرد جهان گشتنت بهر ستم کردن است معدن گوهر شده است بی تو دو چشمم ولیک آن لب یاقوت رنگ گویی از این معدن است مرغ دلان را بسی صید کنی تا به شکل زلف تو چون پای دام خال تو چون ارزن است طره می گون تو تیره کند آب من نزد من احوال او همچو رخت روشن است شد دل او هم سوار در رخم او گرچه دید کان شب خورشید نعل همچو فلک توسن است از تو در آویختم همچو قبای تو زانک خون من و جیب تو هر دو در آن گردن است مشتری وصل تو گر بفروشی منم نقدم اشک و حسب جنسم جان و تن است طنز کنی کای اثیر هم سخن آورده یی بیش تو شرمی مدار که این سخنت با من است