شمارهٔ ۶

ای دل بی رحم تو را مایه شادی غم ما این چه بلا بود قضا من ز کجا تو ز کجا تا که ز من جور و جفا شرم نداری ز خدا اینت بلایی که تویی یارب زنهار تورا یا رب زنهار ز تو سخت بلایی که تویی نگار جادو سخنی سوار لشکرشکنی آفت هر جان و تنی فتنه دور ز منی غمزه چو بر غمزه زنی کشته بهم برفکنی اینت بلایی که تویی یا رب زنهار ز تو یارب زنهار ز تو سخت بلایی که تویی گرچه تویی سرو سهی بچهره خورشید و مهی چوپای در مهد نهی ز دور نادیده رهی دل بربایی ز رهی برزنی و عشوه دهی اینت بلایی که تویی یارب زنهار ز تو یارب زنهار ز تو سخت بلایی که تویی برکنی از عشوه سرم خون کنی از غم جگرم شبی چو باران بگرم ور نخرامی زدرم غصه ز تو چند خورم محنت تو چند برم اینت بلایی که تویی یارب زنهار ز تو یارب زنهار ز تو سخت بلایی که تویی شیفته زار توام عاشق رخسار توام گشته و بیمار توام بدل گرفتار توام بجان خریدار توام بیا که در کار توام اینت بلایی که تویی یارب زنهار ز تو یارب زنهار ز تو سخت بلایی که تویی باشد شرمیت یقین از من رنجور حزین زغمزه بگشای کمین مگر از این غمزه کین اثیر خود را به از این ز دوستداران بگزین اینت بلایی که تویی یارب زنهار زتو یارب زنهار ز تو سخت بلایی که تویی