شمارهٔ ۶۱

وصلش مرا قرین سعادت نمی کند چون بیند التفات زیادت نمی کند خوی زمانه دارد از آن در ره وفا بسیار می بکوشم و عادت نمی کند بیمار اوست دل نه بدین ست نالشم زان ناله می کند که عیادت نمی کند گفت ای فلان ز من به سلامی بسنده کن کردم به این و هم به سعادت نمی کند بر من سلام کی کند آن کو نظر کنون در آسمان ز کبر و سیادت نمی کند گفتم که زنده می شمرد وصل تو مرا گفتا خودت نماز ولادت نمی کند گه گه تعهدی کندم لعل تو و لیک بی معنی است چون به ارادت نمی کند گفتم که کارم از تو به جان است گفت اثیر کس گوش سوی زرق و عبادت نمی کند کافر نمی شوم که دم و عشوه کار اوست من باورم به لفظ شهادت نمی کند