S E N

Sen Sevdanın bir çizgi ötesinde şiir Aklın almadığı yerde duamsın da habersiz Bir başına çıkmış gibi yola sokağın başında durup Ardında saklı kalanlara mı bakarsın böyle Sen Kara bulutların ardında ebem kuşağı Bir ucunda umut bir ucunda bahtın saadeti Yalın ayak gidilesi köprünün sonunda asil Ve tek başına mı yaşarsın içinde söyle Sen Aklı kara gönlü derya abdalım olası Sinemde bir humma içinde çabayla kendine yer edesi Çalmaya mahkum olduğun gönlümün bir yanında Sadece aşkın ve diğerinde sen varken ben sana aç Ve ben sana muhtaç kalmışken sen heybetinle karşımda Öylesi bir abide misali duruşunla sanki bana zalim Çilekeşliğime acırken mahçupluğuma kızıp Üstüne hesap sormasan olmaz mı birde? Sen Kah hareli derdimin otağımda yanması sanki Kah yaralı kalbimin durmayan kanaması belki Sen ki Yuvasızlığımın ilacı olası şefkatinle Aklıma girdiğin anda sunduğun aşk-ı derya Bir anında bile gözümü kırpmadan gördüğüm rüya Ve gönlüne hayran kalan gözümün feri İçimde yaşattığım aşkın mimarı peri Bu aşkın uğurda savaşan en büyük neferi Sen Gecemin içinde puslu bir hayalsin şimdi Ben Sana uzanmakta geç kalmışım diye korkak Elini tutmaktan ötesini de beklerim belki Ey içindeki ateşten bir nefes aldığım Ey uzak diyarlardan kalbine haber saldığım Sevdanın çiçeği olarak kalasın Yapraklarında açacağım ben unutma beni Sesinde ses bulur aşk hiç susmasın Ayık kalayım sabaha kadar uyutma beni Haydi kal sağlıcakla Sabahlar gerek geceye Uyu yanı başımda bensiz, saçlarınla oynaşım Kaşında kirpiğinde sitem kalbinle yoldaşım