Dar Avlu

Şair ölünce dostları Çırpılmış ağaç gibi beklediler başında Keşke bir taşlık olsaydı da şu kendinden yetimi Götürüp üzerine uzatsaydık, dediler Çünkü sığ göllerden kalmaydı, severdi kara büklerin uğultusunu.. Li Po’ya benzerdi bizim ustamız Yeltenmediyse de sarhoşken ırmaktaki ay’ı öpmeye Ay onı öpsün diye çiğ düşmüş yapraklara paylaştırdı yüzünü Ressamdı, kara kalem çalışırdı ilkbaharı nedense Nedense çıplak çizerdi insanı, memeler haylaz, göbek sokulgan Sonunda o da gitti bu pastel bu yağlıboya dünyadan.. Ey yüzü pazar günlerini andıran Yalnızdın, çarşılara inmezdin, pazen ve patiskadan sayardın halkı Ne ağır bir ikindiydi yaşamak sakladın söylemedin kimseye Biz de söylemeyiz kimi akşamlar eski bir yeryüzünde uyuya kaldığını Hep bir yenilgiden dönerdin işte yenildin mutlusun muhakkak Ağzın lekelenmedi insandan, Tanrı neyi yargılayacak.!