Aşk Obasından Gelen'e

Açılırda şafak defteri kalın divitler düşer ince yapraklarına gün başlar akreplerde çırak tedirginliği bir ayağı uçuruma uyanır gözlerinde ceylan kalmış kim varsa ödüne iğne gibi dokunur durur hayat kanlı toynaklarıyla süreğe çıkan barbar deşer temiz kanını yayına kiriş için Biter dağların uzun rüyası mert ölür pas tutar mavzerleri pirinç beşiklerde palazlanan ihanet yürür ergen güllerin en toy damarlarına onların ahşaplarda incecik işlemeli ellerinden kül kalır ve birazcık da kına Sen aşk obasındansın tayın kırılgan kaygısız kursağını tahnitlemeden korku içindeki ardıçta şeceren kurumadan geldiğinden hevesli dö de git aramızdan.