Kadınlar Ve Martılar

Acıyla kenetlenmiş kadınlar tanıdım, Sesleri titrek, tenleri soluk, gözleri fersiz. O kadınların sonbahar gibi hüzünlüdür aşkları, Bu yüzden de hep yalnızlık kokar düşleri. Yalnızlıklarına, öfkelerine, özlemlerine, Kanadı kırık martılar karşılık verir... Onlar söyler en acıklı türküleri , İçinden ayrılık geçen acıklı şarkıları da... Öylesine hassastırlar ki, gözyaşları acıtır yanaklarını, Oysa bilmezler alınlarına yazılan yazgıyı değiştiremeyeceklerini, Bu yüzden de hep sahte mutlulukların peşinde koşarlar, Acı çekmeyi bile bile... O acılı kadınlar tıpkı martılar gibi Hep yalnızdırlar kendi mevsimlerinde, Birinin kanadı, birinin kalbi kırılınca düşerler... Ben hep acılı kadınları sevdim, Çünkü, onlarda buldum gerçek sevgiyi, Onların koynunda uyudum bir çocuk gibi.