Bir Kente Tanık Olmak

orada batum orada ahşap kolhozlar ve uçurum yorgun yüzlü kadınlar silik gözlerinden bellidir yaşadıkları yaşamadıkları orada unutulmuş sürmeneli soğuk demirci ustasının sarışın şişman utancı ve memleket hasreti damlayıp durur zamana seferden vazgeçip geri dönmek isteyen yaralı bir süvariyim miskin bir divitin tadı dökülür tenimden orada çıplak ayaklarıyla duyargalarıma basar sonbahar saçaklarımda gümüş sarkıtlar yürüyorum eski zaman varoşlarından türkiyeli sesimde mahşer duygular sızlanır bir hüzünlü çocuk yüzü kalmıştır senden geriye gülüşleri temiz taşralı kadınlar yüreğimin gergefinde yılların tortusu yağmalanmış bir kente hangi yüzle girilir yıkımlardan arda kalan kuzeyli rüzgarların karanfil kokusuyla yürüyüp gitsem de şimdi çatık kaşlı maksim gorki caddesinden bir bahar dalı düşer dalımdan asyalı çocuklar yağmalar gözlerimi bir kente tanık olmak yüreği ellerinde bir kadına bir yangına tanık olmak demektir yürüyorum şolohov’un sayfalarından hayır ben değildim meydandaki ortodoks kilisesinin çan kulesinden dökülen erguvan hüzün avuçlarındaki kutsal isa’yı öpüp göğsüne bastıran perçemli keşiş madam roza’nın hıçkırıklarına dokunsam göğsünden martılar havalanır yüzünde anason duygular orada beni bana sığdıramıyorum eyy tanrım kan aksa da gecenin erguvan iliğinden portakal kokulu şu yorgunlar kentinin harap avuçlarına yüreğimle girmeyi öğrendim utancını satıyordu uçurum kadınlar