Zaman Salıncakları VII

Bak! Gün bitiyor. Ufkun penceresini örüyor mekik. Bir içtima dengi, Saf saf olmuş bütün mazi Etrafımda dönüyor. Unutmadılar beni. Ne sevgiden nasibimi aldım, Ne de aşktan payıma düşeni. Bir sürü kuş yavrusuydu düşlerim, Uçma çırpınışları içinde. Günü güne yamadım, Umarsızca yaşadım. Çok da neşeliydim üstelik, İçime akardı gözyaşlarım. Bahtıma düşen Bir şarkı gibi, Başladı ve bitti. Yazık, Bir anlamı da olmadı. Bazen bir meltem gibi Serin ve huzurlu, Bazen aratmadı fırtınaları, Kulaklarımda çınladı durdu. Anlamadı yüreğimi... Anlamadı, Anlatamadı. Odamı basan Akşamın ağırlığı gibi Son nokta düştü gözlerime, İçimden geçen ya da Ömrümün geçtiği yolların Karanlığa karıştığı tabloda. Ne erteleyebilirsin zamanını, Ne de ötesine geçilebilir o anın. Sıtması tuttu ışıkların... Ölümüm yakındır. Belki bir demet dua, Ya da bir tutam ağıt En iyi yolculuk marşı. Öylesine söylenmiş bir-iki söz, Birkaç damla gözyaşı, Bir o kadar da buğulanmış yüz... Puslu bir yaşamın ardından Ruhuma katılmalı. Ağlama ana, Ağlama gerçek dostum, Üzülme Hasan Her derde devadır zaman.