Gece Yanığı Şiirler: Kardelene

Bir gurbet şehrinin bu gecikmiş akşamında Göreceğin tek tablo bir hasret vaveylasıdır. Bir ince hastalık gibi indi yüreğime gidişin Oysa ikimizde biliyorduk bir gün ayrılacağımızı! Onun içindi yaronlara hayaller kurmayışımız. Ben şimdi elsiz ayaksızım yalnızlığın üşüdüğü yerde Sen ey yüreğimin gözlerinde kanayan hayat pınarım! Alışmak öyle zorki yokluğuna bu yaban diyarda!! Bilemedim kardelen! ayrılık yarı yarıya ölmekmiş. Döndüm dolaştım gene sana geldim O ilk buluştuğumuz hana geldim Binbir acıyla yana yana geldim Sen nerelerdesin yağmur gözlüm? Bu ayrılık akşamında habire kahır içiyor yüreğim Sen şimdi yaban ellerde yadlar koynundasın Gönlümün bülbülleri sustu! yıldızları söndü göğümün! Şimdi bu illerde her gece ayak izlerinle dertleşiyorum Hasret bu kadar zor muydu kardelen? Bunca acımıydı? Yanında olmak tek arzum derdin göğsüne yaslanmak Kokunla uyumak istiyorum derdin gözlerine uyanmak Meğer sevinç! yarin mutluluğuna sevinmekmiş. Bıraktığın hatıraların elimde Hep o sevda türkümüz dilimde Sen varsın gözlerimin selinde Hangi sobaya odun oldun KARDELEN?