Asıl Geceleri Vurur Yokluğun

asıl geceleri vurur yokluğun yoksa kaybolurum terli telaşında gündüzün ben sensizliğimi böyle avuturum gün batmaya yattı mı ufkun kızıllığına ben de ölmeye yatarım olasılıkları bir bir tüketip elde var sensizliğimle senli halüsinasyonlar görmeye razı kalakalırım asıl geceleri vurulurum ben asıl geceleri kurulur yokluğunun darağaçları boynumda ilmek ilmek sen ben daha nasıl ölürüm sen öldürmezsen şafağı beklerim kurak,yağmuru bekler gibi gidemezdin,bir görsen asıl geceler vurur beni gündüzleri aklımın arka duvarına astığım resmin odamda dört duvar olur geceleri ve ben o dört duvarda çarmıha gerilirim tek tek isa,nasıl dönmediyse inandığından ben de senden dönmem senli intiharlarım mıdır beni öldüren yoksa sensiz maktüllüğüm müdür bilemem bildiğim adı konmuştur karanlık soğuğun asıl geceleri vurur yokluğun yirmiikinisan2010 ankara