İçimdeki Yolculuk

uzaklığına yakınlaşabilmek için bir yolculuğa çıkıyorum sabaha karşı, güneşin doğuşunu bekleyemeden... kurumuş dudaklarıma bir damla su çarparak atıyorum kendimi yollara... sahipsiz mezarlara gömülmüş şairlerin düşlerini çalıyorum yolculuk bitene dek yakıp ısınabilmek için. atım bile var, -donkişot kızmasın- adını rocinante koyduğum. değirmenlere varana dek süreceğim onu, telaşsız görünmeye çalışarak... vardığım zaman cennetin kapasına eve gecikmiş çocuk gibi korkuyla çalacağım kapını, ya evde yoksan diye deli gibi kopacak yüreğim geçen her saniye birkaç milyon asırmış gibi gelecek. zaman durup durup akacak dalga geçercesine. midem kasılacak yine, o günde olduğu gibi... orada, kapının ardında durup; "kim o?" diye soracak mısın? yoksa benim olduğumu anlayıp kapıyı hemen açacak mısın?