Üzgünüm Çocuklar Öğretmen Olamadım

Bir zamandı Dün gibi inanın Bin dokuz yüz altmışlar işte. Tek öğretmen, yüzün üstünde öğrenci Bezden dikili çanta elimde, koltuğumda odun... Babamın, sözü varmış babasına Öğretmen yapacakmış beni. Sözü, sözümdür dedim babamın, Öğretmen olacağım! Yüklendim yarınları, çıktım yola Dokunmadan radyoya, Üflemeden mikrofona, Hiç binmeden bisiklete, Topa vurmadan ayağımı, Üç kap yemek görmeden sofrada, Ağzıma sürmeden baklavayı, Soğan-ekmekle Sevdalandım ,Türkiye'me-insanıma-Atatürk'e... Adımlar yetmiyordu çocuklar Maratonları kazanmalıydık! Bizimle koşacaktı ülke, Ve koşuyorduk çocuklar... Kurtuluş savaşının bağımsızlık ateşi Daha iyiye, daha iyiye diyordu. Yetmiş-seksen-doksan Yeni çağlar aşıyorduk ardarda. Çanakkale Türküsü'nün oturmuşluğu yüreğimizde, Onuncu Yıl Marşı'nın kanatlarıyla dilimizde! Mum ışığından, galaksilere... Babama verdiğim söz Zonkluyor şakaklarımda, Öğretmen olacağım! Öğretmenlerim var, Mühendislerim, boşta gezenim, serserilerim İşte, meydanda ürünlerim... Anamı, hala alamadım omuzlarıma, Kızlarımız, kamyon kamyon ırgat yollarında. Güneşin altında bile eşiyle yanyana olamıyor kadınlarımız! Yine öküze destek, yine eksik etek... Bilgi-üretim çağındayken ikibinlerde, Umutlarım kırık, korkularım uyanıyor... Hani yoktu çalmak, hak etmediğin lokmayı yutmak, Kırmıştık silahları, ölümü öldürmüş-yaşamı seçmiştik, Ölü beyinlerden bile atmıştık cehaleti, Tam sevgilerimizle büyütürken sizleri! Tutacakken gün ışığında yıldızları... İnanın, Kocatepe'ye bakamıyorum! Dağ başını duman alır mı bilmem, Yemen Türküsü'nden İzmir Marşı'na karışıyorum... Ancak, Babam çok mutlu inanın, Oğlum, öğretmen diyor... Oysa;ben sözümü tutamadım Üzgünüm, üzgünüm çocuklar. Öğretmen OLAMADIM...