Gel.....

İsminiz aklımda takılı kaldı. Ne çok anlamlar yüklüyor sevgiye akan yüreklere. Şarkılar, ağıtlar denizinde yüzdürüyor insanı… Bir anlamda "baskılanmayı, tabuların altında ufalanmayı, ertelenmeyi, körü körüne bağlılığı" simgeliyor… Ne olur kardeşim, arkadaşım isminle, cisminle bütün varlığınla gel. Gel de yüzyıllarca köreltilmiş, sindirilmiş kadınların öykülerini yazalım. Senin, benim içinde olan kocaman okyanusları barındıran yürekli insanları yazalım. Sonra da tutup kendi ellerimizden, İçinde seni- beni anlatan, çocuklara masallar anlatalım... Gel de yüzümüzü rüzgâra, güneşe çevirelim hiçbir şeyden korkmadan. Elleri duaya açılan kadınlara mutluluklar dileyelim. Batının köhne şehirlerinde, Katı yürekli robotlaşmış kadınlara insanlık dersi verelim. Savaşlar olmasın, çocuklar ölmesin diye, El birliğiyle edip, eyleyelim güzel olan ne varsa. O uzak köylerin ve düşler ülkesinin çocukları, sizler de geliniz. Gelin de katı, kör tabuları yıkalım! Sonra yüzünü, gözlerini keder kaplayan kadınların, acılarının izini sürelim. Yüreği ağıtlar bağlayan, içi kanayan anaların acılarını sevgimizle dindirelim. Sonra bütün çocuklarla beraber, büyük bir kıtanın ortasından durarak Bütün kötülükleri rededelim! Çocuklar, ah sevgili çocuklar… Yapay güzelliklere kanan, sanal âlemlerin çocukları… Neden bu kadar çok korkular biriktirmektesiniz? Neşesi yitik, nasıl da solgun yüzünüz! Sizinle dağların yamaçları, üzüm bağları geliyor aklıma. Çocukluğumdaki badem ceviziniz, Zeytin, ağacınız olsam diyorum. Karanlıklara bir mum yakar gibi Sevgiyle bakan gözleriniz. Ah üzgünüm çocuklar! Tarihler boyu, bu kadar haksız savaşlar görmemişti yeryüzü. Ve nice DİKTALAR hiç bu kadar alçalmamıştı insanlık gözünde. Liderlik sultasından nemalanan, sahte şişirilmiş para baronları bu kadar çok türememişti yeryüzünde... Bir zamanlar, bilek bileğe yürek yüreğe savaşırdı insanlar. Azılı katiller bile, tanımadığı insan yığınlarını böylesine KALLALLEŞÇE, böylesine arkadan vurulmazdı hiç! Gel görelim ki şimdiki zamanlarda, Kentlerin kaldırımlarında, gözlerini keder kaplayan kadınlar yürüyorlar. Şehit analarının bağrından kopan her bir ağıt, yedi kıtaya yayılıyor. Savaşlarda ilk önce çocuklar öldürülüyor! Oysa onların varlığı ne çok anlamlar yüklüyor sevgiye akan yüreklere. Nasır tutan kalplerin perdelediği kötülüklere ışık tutuyor. Ey kardeşim, arkadaşım gel. Gel de bir devrimci türküsünü söyleyelim. Hangi nedenden olursa olsun acılarla sevinçlerin, Yeter ki içinde gözyaşı olmasın türkülerin. Sevgi şehirlerinde çocuklar büyütelim gel. Ağaçlar kadar özgür, hür ve tutkulu… Ya da sevgi tarlaları ekelim istersen. Başağından emek, aş, ekmek, iş fışkıran çiçekli tarlalar