Cefakâr 4

Lambalar sırılsıklam gönlünde sönmesin yar Ah çektiğim bu dertler sana uğramasın yar Mahkum oldu gönlüm cefakâr gözlerine Bana teselli diye yazarken bu şiiri Açıyorum mevlaya gönlümün feryadını Leyla diye bu mecnun yalnızlık yudumluyor Aklımdan çıkmıyorsun özlemimsin cefakâr Ruşenimsin sevdiğim gönlüme giresin yar Sendedir eskimeyen cevheri efkârımın Islaklığı sanadır ahımın efganımın Rüyaların kâbusa dönüştüğü yerdeyim Irmakların şefkati kalbine dökülsün yar Lâleler yüreğinde gönlünde solmasın yar Seninle kurutalım acılar denizini Izdırabın cefayla kahrediyor kalbimi Keşke bir gölge kadar yakınında olsaydım Limanısın bu derdin solmasın umutlarım Artık kolay değil seni unutmak Mahkumlar yargılıyor mahkum duygularımı Gözler görmeyince gönül katlanır mı Özlemekten yoruldum kapında durdur beni Neyleyim sensizlik yoruyor beni Leyla diye bu mecnun acıyı yudumluyor Üzme artık cefâkar bırakma ellerimi Ne görsem ötesinde hasret çektiğim diyar Dizilsem karanlığa sen rüyam olur musun Ey güneş yüzlü güzel sevdiğim Sensiz günlerimi sana nasıl anlatayım Öyle uzun hicran sundun ki hayatıma Nasıl anlatsam bilmem kalbimi ey cefakâr Mutluluk nağmeleri bana çok uzak kaldı Emsalsiz gözlerine beni hasret bırakma Sensizliğin acısıyla beni yalnız bırakma İstediğim sensin sevdalarım sanadır Ne olur beni sana tutkun bırakma Yokluğunun kahrından öldürme beni Ay yüzlüm ruhum sana kurban Razıyım senle gelen cefa dolu günlere