Hatıra Kalsın

Cefakâr diyorum çünkü adını söylemek… her hecesi amansız bir kor dudaklarımda her harfinde aylardır şimşeklerle yarıştım zindanlara karıştım, ölümlerle tanıştım!.. oysa cefakâr! ben baştan başa Kevser akan, gül kokan bir sevginin filiziyim hangi umut çiçeğidir bilmem, gözlerin uzanır da gönlüme cefakâr derinden bir ok saplanır bağrıma. artık eskisi gibi bakmıyorsun gözlerime, oysa gözlerinde sonsuz bir umut otururdu cefakâr, binlerce gökkuşağı olurdu kirpiklerin. güneş çehrende değil sen güldükçe ruhumda güller açtırırdı işte o ruh sensizlikten feryatlar içinde ızdırap çekiyor. Neydi beni senden soğutup ayrı koyan neydi?.. sana mutluluk sunmadım mı?.. dualar bıktı da ben bıkmadım cefakâr… Ben bu kadar cefaya lâyık mıyım cefakâr… yasını tutuyorum mazideki günlerin yıkılmış divaneler gibiyim sokaklarda amansız bir ızdırap üflüyor umutlar kederler yıpratıyor dram seyyahı bedenimi, önümde sensiz geçecek günler var belki hiç kimsenin bilmediği bir keder yaşıyorum, kare kare ömrümü belirleyen hatırladıkça yanıp tutuştuğum sensizlik sen orada umutla gülümsüyor gibisin ama ben burda damla damla eriyip akıyorum, yine de ömrümün sonu da gelse, sonunda bir gün de olsa sana kavuşmak, ben o günü hep bekleyeceğim. Olurda ecel senden önce gelirse hatıra kalsın diye bırakır da ruhumu mahzun bir bakış gibi boyun büker mahşerde yine seni beklerim… maziyi kalbimden nasıl sileyim cefakâr!...