Sığınma Denizi

Gelgitlerle artıyor şiir, öyküsü uzun; Girer yoğun sise, bulut kararmasında Gömüldükçe kuma, tadlanır devekuşlâyın Umursuzun, yüreği siniğin, ciğeri soluksuzun Görgüsü, kılgısı imlemesinde, düş kurmasında Dursa gerek. Sormagılın işte, bağışlayın. Dönebilse; elindesizliği mi zor, hanisi Yok bilinci, ya da “ben” kısır döngüsü İlersizi, ilgili yapanda ne saygısı Suya koşut çıvdırak bir taşlâyın Ardında çevresi, yanında oylumunca su Denize karışması, denizde birikmesi sonlâyın Dayanmaz bir gün, gider akıntı Kalır kum. Geçer suyun eleğinden; Yalıtır su taşa, kuma sulâyın Devrisi güne ayarlana kum saatı Tırmanmaya geçişi zorlu dağ eteğinden Tasası, ürküntüsü beklettik; varsa yokuşlâyın Yaşlanması değil, uzaklaşması bizden; söz olunca Tanışlığı kendi kendisiyle, sır yansılaması Kol çatısı, taş yapısı, haylâzlığı Çiziktirin, biriktirin, yineleyin hisâbını bunca Kalmasın eski günlerden bir iz; çün: Sığınma denizinden açtım yelkenimi yeni uzaklara