Düşüş

sabah olmak bilmiyor, öyle ağır bir gece bıraktın ki bana vakit; içimdeki derin acıya sızma vaktidir ! nefesinde yükselen ormanlar yanıyor yâr geceye isini sürdüm ihanetin tam da ellerin gerek beni sarmaya oysa parmak uçlarında kavrulur kalbim duvarlarımda isyankâr bir şiir bu ev gibi, bu gece gibi, sen gibi susuyorsam, beni anla ! bu vakitlerde sevmek yetmiyor yâr bundandır; şiirler bitmek bilmiyor ağırlığını sorma yokluğunun göğü yıkılmış bir şehir kadar soluksuzum mavisi çalınmış deniz kadar ruhsuz şiirsiz kalmış şair kadar acınası caddelerin yabancısıyım yankesici gölgelerin tanığı bütün sokak köpekleri sever beni oysa kedi leşlerine gözyaşım beyazına yüzünü çizdiğim dalgalar tuz tanesi avuçlarımda söküp atasım var beni uğurlarken sarıldığın iskele demirlerini biliyor musun ? sesine hüznünü yüklediğim martıları vurdular ipe dizili renkli balonları sapanlıyor içimdeki çocuk kumdan kaleleri dağıtır gibi baştan sona sildim sınırlarını ülkemin kız kulesi'ni akdeniz'e taşıdım anıtkabir' i bodrum'a hasankeyif'e gömdüm selimiye' yi yerebatan'ı ağrı' ya diktim tokat'ın içine sakladım beş minareyi istiklal'de bir başımaysam, yalnızlığa düşmedim; kalabalığı çektim gözlerimden sus... ele ele gülüşlerimiz geçiyor önümden, duyuyor musun ? vakit; şiire sığınma vaktidir sabahında yoksam bil ki acına sarıldım ! ağırlığını sorma yokluğunun.